Benim komşum ve yan binadaki kadın öldüler.
Yemek hazırlayıp apartmana gittiler.
Tam o sırada girişin altına bir bomba düştü, ve onları paramparça etti.
Ben savaştan korkuyordum.
Orada ateş ediyorlar, patlatıyorlar.
Ve bir mayın ansızın uçtu.
Sonra tank atış yapmış ve bir sonraki gün uçuş.
Önce vuramadılar, sonra vurdular.
O füzeyi düşürdüler,
ama o yine de yere inince patladı, parçaları ise...
çalılıklara uçtu, annem ise Arina'yı kendisiyle kapattı.
Üçümüz evdeydik. Babamıza baktık, uzanıyormuş.
Onu koridora çekmeye çalıştık.
O da diyor ki: "Ya beni nereye çekiyorsunuz, benim ayağım koptu."
- Kahretsin ya. - Golü gördün mü?
Bu sadece şansının.
Yardım etmek için katılan gönüllüler, çocuklar,
alabildiklerinden daha fazlasını alıyorlar.
Onlar veriyorlar, diğerleri için endişeleniyorlar, insanlara yardım ediyorlar.
Ve...
Bu davranışlar gelecekte onları güçlü bir şekilde etkileyecek.
Nerede olursanız olun, başınıza ne gelirse gelsin,
başkalarına yardım ederek ve ilgilenerek her zaman mutlu olabilirsiniz.
Bence, bu deneyim kazanıyorlarsa... bu deneyimi kazandılarsa,
bu deneyim onlara hayatta çok yardımcı olacaktır.
Her şehir, her kasaba, her mahalle sadece bir bina, bir yapı değildir.
Yıkılmış veya yeniden inşa edilmiş, iyi durumda, kötü durumda olsa da...
Öncelikle, bu, o bölgede yaşayan insanlardır.
Genç insanların geçtiği tüm zorluklara rağmen,
insanlık ve samimiyetle gönüllü olarak, bedava çalışıyorlar.
Bunu paha biçilmez.
- İyi günler. - İyi günler.
- Bu da buraya, değil mı? - Sağa.
En parlak örneklerden biri, 14 yaşındaki Sonia'dır.
Bu kadar fedakarlık, küçük ve zor bir durumda olan şehire
ve sakinlerine olan sevgisi
gerçekten nadir rastlar.
- Kaç kişisiniz? - Beş.
Sıcak yemekler dağıttığım zaman, kalbimde sıcaklık hissediyorum...
İçimde sıcaklık oluyor. İşte bunu seviyorum!
Bunu kelimelerle ifade edemem...
Her zaman iyi günler dilerim,
afiyet olsun derim,
insanlarla sohbet ederim.
- Kaç kişisiniz? - Dört, kızım.
- Dört mü? - Dört.
Sıradaki.
24 Şubat'ta okula gittim.
Sınıf arkadaşlarımla birlikteyken, bizim sınıfın yanında oturuyorduk,
sonra kimya öğretmeni bize aşağıya inmemizi söyledi.
Şiddetli bir bombalama başladı, her şey sallanıyordu,
ve sonra gözlerimde bir sinirsel tik başladı.
Komşum ve
yan binadaki kadın öldüler, yani o da neredeyse komşum.
Tam o sırada girişin altına bir bomba düştü, ve onları paramparça etti.
Ben mahallemizden sıcak yemekler için gidiyordum,
Valery İgnatoviç benden ona yardım etmemi istedi.
Tabi yardım ettim...
Ve o günden beri yardım etmeye devam ediyorum. Hoşuma gidiyor bu.
Dur dökülmesin, bekle.
Dökülmeyecek, sıcak sıcak yatalak dedemizin karnını doyuracağız.
Kapaklar, kapaklar...
bir, iki, üç, dört,
beş, altı, yedi, sekiz
Dans...
Dans benim için neredeyse her şey.
Eğlenceli, ritmik, çok arkadaşımız var, antrenör de gerçekten harika.
Çizimleri şimdilik yerinde bırakıyoruz, iki sıraya dağılın,
yürüyün, şimdi dağılın ve yeniden tek bir hatta çıkın.
Şimdi böyle buraya, bir, iki, üç,
dört...
Buraya.
2, 3, 4...
Çocukken dans etmeyi, şarkı söylemeyi hayal ederdim.
Sahnede dans ederken oluşan duygu da çok hoşuma gidiyor, bu his aktarılmıyor.
Böyle işte şaşırtacak bir şey...
şok yani!
Ancak insanlar alkışlamaya başladığında, o kadar hoşuna gidiyor ki,
hemen gülümsemeye, açılmaya başlıyorsun.
Dans, bu mutluluktur.
Kendi şehrimizde yaşamak istiyoruz, sevinmek istiyoruz.
Soneçka, benim yıldızımdır, ona "Kuzenka" diyorum.
Açıkçası, ne tür bir işle uğraştığını öğrendiğimde
bu benim için de bir sürpriz oldu,
o bana yemek getirdiği zaman İşte o zaman öğrendim,
İlklerden almalısın.
Onun "büyük yürekli" olduğunu söylemek...
Pek yetersiz kalır.
Bu çok çok büyük bir kalp ve çok çok büyük, mühteşem bir candır.
Biz geldiğimizde, büyük bir kalabalık vardı: gençler, yaşlılar ve çocuklar.
Yardıma ihtiyaç duyuyorduk.
Gönüllü çalışanlar gerekiyordu, ekibimiz sınırlıydı çünkü.
Dağıtım yaparken nasıl yapacağımızı düşünüyorduk.
Varilleri boşaltmamız gerekiyordu, daha fazla yol almalıydık,
ve tüm bunları tekrar yüklemek, sonra geri gelmek gerekiyordu.
Biz de haliyle çok yoruluyorduk.
Biz geldiğimizde, gençleri gördüm,
ve onlardan yardım etmelerini istedim.
Ve nasıl hızlı bir şekilde cevap verdiklerine şaşırdım,
varilleri çekmemize yardım ettiler, yani dağıtıma çok aktif bir şekilde katıldılar.
- Bunu dağıtan giyer. - Ne giyeceğiz... tamam.
Daş!
Kaldır şu tableti artık ya...
Sen, işte burada duracaksın.
- Sekiz - Devam...
9, 10, 11, 12
Gürültüden uyandık.
Bizim köyümüzde...
Kremenets bölgesi, Çervona Dibrova köyünden,
ordu geçiyordu.
Ve sadece 5 dakika sonra
bahçeye 9 bomba düştü,
10. ve 11. İse doğru benim eve.
Ve evim yıkıldı,
nasıl anlatacağımı bilmiyorum, böyle bir kitap gibi katlanıverdi işte.
Bir an ve evim yok, çatı da gitti.
Ben ufaklığı, ben çocukları korumaya çalıştım.
Annem de, onun bacakları titriyordu, yürüyemiyordu.
Saşa onu silkeleyerek: "Büyükanne, hadi!" dedi. Ağlamalar, çığlıklar.
Nasıl olduysa, neyse en azından gitmek için oradan çıkmayı başardık.
Dedim ki: "Tamam, çocuklar.
Size buradan çıkartacağıma söz veriyorum. Size bir şey olmayacak."
Ancak doğru evin içine bir bomba geldiğinde, o an gerçekten korktuk.
Bizden hiç kimse hayatta kalmayacak diye düşünüyorduk, hiç kimse...
Ne Egorka, ne Daşka, ne Saşka, hiç kimse.
Artık sahiden orada kaldık diye düşünüyorduk.
Sen de korktun mu?
- En çok neyden korktun? - Ben mi?
Evet.
Ben savaştan korkuyordum.
Orada ateş ediyorlar, patlatıyorlar.
Ve aniden bir mayın uçtu.
Peki, ne oldu? Sen dönerken o asker…
O an ne oldu?
- Askeri biriyle mi? - Evet. Ne olduğunu hatırlıyor musun?
Evet. Onun kuyruktayken kafası uçtu.
Sonra yanımda oturan birinin bacağına bir parça saplandı.
Sonra bir diğer mayın ve.. kısacası karnına doğru rastladı. Ve bitti. O artık yoktu.
Onun adı Saşa'ydı.
Bahçeye roket gibi uçan mayınlar düşüyordu. Böyle uzun şeyler.
Sonra tank atış yaptı ve
bir sonraki gün uçuş.
Önce vuramıyorlardı, sonra vurdular.
Evet, bizimkisi iyiliksever biri, yardımsever. Okula gitmekte zorlanıyor,
bazen ruh haline bağlı olarak, ama genel olarak iyilikseverdir.
- Al. - Teşekkür ederim.
Dediğim gibi, bize uçakların gelmeye başladığı zaman bize söz verdi,
dedi ki: "Dünyadaki herkese yardım edeceğim, önemli olan hayatta kalmamız."
Bu kelimeleri asla gözardı etmemeye çalışıyor,
ve gerçekten de yapıyor.
Biz burada yaşlı kadınlara de yardım ediyoruz, çöpleri dışarı çıkarıyoruz.
Vlad, kaç? 6 mı?
O zaman sana ne kadar söyleniyorsa dinle işte.
- Bir tane daha kurabiye alın! - Hadi, tatlım, hadi...
- Kaseyle alın! - Teşekkür ederim! Kabı sonra geri getireceğim.
Hayır, hayır, getirmeyin, kullanın isterseniz.
- Amca, buyurun. - Teşekkür ederim!
Sen harikasın, dayan.
İşte bu kadar, tamam, dağıttık.
Felsefe... Aslında hiçbir felsefe yoktu.
Basitçe çalışan sayısı eksikti, uzmanlara ihtiyacımız vardı.
İnsan yardımına ihtiyacımız vardı.
Ve gençler: "Sizler için bir şey yapabilir miyiz?" dediler.
Onlara her zaman çok nazik ve misafirperveriz.
Belki de burada, Donbass’ın günlük yaşamda eksik olan tam da budur?
Onlar çok fazla vahşeti gördüler.
Onlar için eşit, arkadaş, ortak davranış çok önemli,
bu onların kalplerini ısıttı ve yardım etme isteği uyandırdı.
Öylece...
"Hayat Yemeği" ile birlikte
"Donbass'ın gençleri" hareketi böyle başladı...
Benim sekiz oğlum ve bir kızım var , o en küçüğümü.
Hayatmış işte, biz buradayız,
4 büyük oğlum ise dünyanın farklı köşelerinde.
Benim iki torunum bile var.
Eskiden sık sık geliyorlardı,
şimdi herkes kendi hayatıyla mücadelede.
Ama yine de çocuklarımla ilgili her şeyi biliyorum:
Kim nerede...
Kim neyle meşgul.
Önce anne ve baba scootera atladı ve askerlerden
durumu öğrenmeye gittiler,
askerler, 2 veya 3 günlüğüne gitmenin daha iyi olacağını söylediler.
Ama biz çok daha uzun bir süre gittik.
- Biz burada 6 aydır oturuyoruz. - Ama bu sadece burada.
24 Şubat'ta şehre geldik,
Her yerde Rus bayrakları, her şey harika.
Beni çok etkileyen şey, hemen sonsuz ışıkları yakmış olmaları
ve Büyük Vatanseverlik Savaşı gazilerine
tebrikler yazmış olmaları.
Bu beni hemen etkiledi, hoşuma gitti.
Ben onlara her zaman, eğer bir yaşlı ağır bir çantayla gidiyorsa
yardım etmeleri gerektiğini ya da otobüste yer vermeleri gerektiğini,
büyükleri saygı göstermeleri gerektiğini öğretiyorum.
Çocuklara birbirlerine saygı duymayı,
ve özellikle yaşlılara saygıyla davranmayı öğrettiğimizde, işte o zaman her şey farklı olacak.
Hangi kurs varsa katıldılar, tüm kurslara, futbola, güreşe gittiler.
Ailemizde, biz arasındayız şu anda burada olanların en yaşlısı.
Sık sık futbol oynarız, futbolda burada en iyileriz.
Gol attığınızda, takımın bir parçası olarak hissedersiniz.
- Evet, ama bugün gol atamadık. - Ben attım! O bilerek yenildi, ama ben attım.
Bir kontrol noktası vardı. Ve orada bir ıhlamur ağacı büyüyor.
"Kışın nasıl olacağını bilmiyoruz.
Gel ıhlamur toplayalım. En azından kaynatır içeriz." dedim.
Ihlamur toplamaya başladık, bir anda patlama sesi...
Sonra daha şiddetli. Dönüp bakınca böylece aşağı uçtuğunu gördüm.
Bu roketi vurdular, ama yine de yere indi ve patladı.
Parçalar çalılıklara uçtu.
Anne Arina'yı kendisiyle kapatmıştı.
Allah'a şükür ki fabrikaya düştü. Sonra yaklaşık on dakika boyunca
parçalar uçuyor, duvarları, ağaçları mahvediyordu.
Korkunçtu.
Gönüllülerin ne gündüzü ne de gecesi var,
onlar bize yardım ediyorlar.
Giydiriyorlar, karın doyuruyorlar, belgeleri düzenliyorlar,
emekli maaşları almaya yardımcı oluyorlar...
sadece kalplerindeki iyilikle başkalarına yardım ediyorlar.
- Ne kadar? Yarısını mı? - Evet.
Yarısını ve üzerine gulaş.
Nenecik, size ne kadar?
- Bir kova. - Bu size mi? Ne kadar?
Tamam yeter.
Teşekkür ederim, teşekkür ederim!
Çok teşekkür ederim!
Gönüllüleri nasıl tanımlardınız?
Bu, başkalarına yardım eden insanlar, yani hiçbir şeyleri olmayanlara...
Ne yiyecekleri ne de giyişleri olanlara. Onların insanlara karşı bir sevgisi var.
Neden mi fark ettim? O, bu tür insanlardan ki...
Gözlerine bakınca temizlik görüyorsun, işte temiz gözler, gerçekten temiz, anlıyor musunuz?
Böyle bir cinsin artık bulunmadığını düşünüyordum.
Onun nereli olduğunu öğrenmeye başladım.
Evini temelinden bombaladılar. Babası ağır yaralı yatıyormuş.
Sürekli ilaçlara ve bakıma ihtiyaçları var. Anyeçka, tüm bunlarla uğraşıyordu.
Bunu sonradan öğrendim. Tabi onu da desteklemek isteği uyandı.
Böylece işbirliği ve etkileşim süreci başladı.
Ekmek pişirmeye yardım ediyorum, hamuru şekillendiriyorum, susam ve çörek otu serpiyorum.
Ve sonuçta hazır poğaçalar ortaya çıkıyor.
Varilleri yıkıyorum, temizlik yapıyorum, bulaşıkları yıkıyorum.
Silah sesleri geldi. Evet, patlama sesi...
Pencerelerde camlar kırıldı.
Oğlum Vova, "Herkes evde mi?" diye seslendi.
Anya, "Hayır, babam yok." dedi.
Koridora çıktık, baktık, bacakları kırık bir halde yatıyor.
Oğlu onu tutup, çekmeye başladı. O ise
"Beni nereye çekiyorsunuz, bacağım koptu." dedi.
Kızım Anya hemen yanına geldi.
Onu koridora çektik.
Karnından, bacaklarından kan akıyordu...
Bacaklarını sarstık.
O gün bombalamalar aşırı korkunçtu.
Askerlere çıplak ayak, çamur içinde gittim, ve onlar:
"Zırhlı araçla yola çıktık.
Sizleri unutmadık. Şimdi Kupiansk'tan,
Har'kov bölgesinden insanları alacağız, ve sonra sizin yanınıza geleceğiz." dediler.
Onu bir zırhlı araca yükleyip Svatovo'ya götürdüler.
Birkaç gün hiçbir şey yemedim. Biz bodrumda oturuyorduk,
sonra eve girdik.
Orada sol kulağımı pencereye doğru yaklaşık iki veya üç metre uzaklıkta
çevirerek oturuyordum.
Bahçeye bir saldırı oldu,
ve camlar tam yanımda patladı, bu yüzden
sol kulağımla biraz kötü işitiyorum.
Ben aslında cerrah olmak istiyorum. Öncelikle insanlara yardım etmek istiyorum.
Onu taburcu edip eve getirdiklerinde,
yaraları sarmak, kemiklere sabitlenmiş telleri temizlemek,
iğneleri yapmak gibi şeylerin sorumluluğunu aldım.
- Orada ne var? - Yaralar temiz.
Dün onları temizledim, şimdi sadece merhem sürmek kaldı.
- Büyük bir yara mı? - Hayır ya, sayılmaz. Küçük.
Merak ediyorum, en azından görseydim.
İlk röntgeni çektiğimizde,
Cerrah, yaraları kimin temizlediğini sordu.
Ve babam, yaralarını benim temizlediğimi anlattı.
Ve doktor, benim yardımım sayesinde, cihazın 2 ay sonra çıkartılacağını söyledi.
"Hayat Yemeği" gönüllüleri öncelikle Donbas'a gelip
insanlara yardım eden, onları besleyen, - cesur insanlardır.
Bodrumlardaki insanların yardım alabilecekleri başka yer yok.
Kendi yemeklerini yapamıyorlar. Ekmek pişiremiyorlar.
Bence bu da büyük bir risk.
Ben yardım etmek, aç olanları doyurmak istiyorum.
Bu benim kendi inisiyatifim.
Ve bu uğurda burada ne kadar gerekiyorsa. O kadar kalacağım.
Neden?
Çünkü onlar gönüllülerle temas ettiklerinde,
mutlu olurlar.
Ve bu yüzlerce samimi gençler için...
Ben burada olacağım!