İZLEYİCİLERİN DİKKATİNE UYARI: Bazı izleyiciler görüntüleri şiddetli ve rahatsız edici bulabilir.
Film 2014-2022 yılları arasında çekilmiştir. Donetsk Halk Cumhuriyeti ve Lugansk Halk Cumhuriyeti bölgeleri, Ukrayna’nın günlük bombardımanına maruz kalmıştır. Film ekibi Donbass’taki bombardımana ve sivil ölümlerine Ukraynalı yetkililerin dikkatini çekmek istedi, ancak Hükümet buna yanıt vermedi.
Evimiz yanıyor!
Sessiz olun!
Terörle mücadele operasyonu iki ya da üç ay süremez ve sürmeyecektir.
Burada herkesin terörist olduğunu söylüyorlar, ne teröristi ya?
Biz terörist miyiz, burada duruyoruz?
Kahrolsun Yanukovich! Kahrolsun Yanukovich!
MAIDAN SAVAŞA GİDEN YOL
Biliyor musunuz, Ukrayna’nın eski Sovyet coğrafyasında savaşın yaşanmadığı ve
iktidarın komünistlerden barışçıl bir şekilde devredildiği tek ülke olmasından
her zaman gurur duymuşumdur. Ben ise bunun barış yolunu gösterdiği için
bu ülkenin, yani Ukrayna’nın bir eşsizliği olduğunu sanmıştım.
Ukrayna'daki birçok insan hiç savaş yaşamadığı için gurur duyuyordu.
Görüyorsunuz, Karabağ'da savaş var, Transdinyester'de savaş var,
Tacikistan'da savaş var, Çeçenistan'da savaş var, ama görüyorsunuz ki biz…
“Peki, görüyor musunuz, biz şöyle zekiyiz, böyle kafalı ve kurnazız ki,
hiç savaş yaşamadık ve hiçbir zaman da yaşamayacağız.”
Bunu duymak yeterince ilginçti, çünkü her yerde karşılaşılan tüm çelişkiler bizde de mevcuttu.
Onlar çoğaldı.
Kan dökmeden!
2013 yılının Aralık ayı, Birleşik Ukrayna tarihindeki son barış yılı sona eriyor.
Bugünlerde Kiev’de Euromaidan harekatı ivme kazanıyor.
Protesto eylemleri, Hükümet’in Avrupa Birliği ile ortaklık anlaşmasının imzalanmasını
askıya alma kararından kaynaklanıyor.
Bugün...
umutlarımızı çaldırlar...
Çağdaş Avrupa ülkesinde yaşama umudumuzu çaldılar.
Başta tüm bu olaylar Maidan gibi festival havasında başladı
her şey bir rock’n roll, festival gibiydi.
Ama sonrasında...
Ama sonrasında insanlarda kızgınlık gibi bir durumun ortaya çıktığını gördüm.
Dahası, Maidan’ın sözde sahnesini temsil eden
politikacıları görünce...
Onlar...
Onlar utançtan yoksundular.
Onlar kasıtlı olarak insanları kışkırtıyorlardı.
Yarın...
Hep beraber ön saflara doğru ilerleyeceğiz.
Alnımıza kurşunu yersek de, yemiş olacağız.
Ama şerefimizle, adilce ve cesurca!
Ben, Maksim Fadeev, Donetskli belgeselciyim.
7 yılı aşkın süredir Donbass’taki savaşı filme alarak savaşın nasıl bir şey olduğunu insanlara anlatmaya çalışıyorum.
Aslında ne tesadüftür ki Maidan hayatımı
çok önemli ölçüde değiştirdi.
Savaştan önce tasarım işi yapıyordum.
Kendi küçük şirketim vardı.
Sözün özünü söylemek gerekirse, bir savaş belgeselcisi oldum.
Benim adım Rodion Miroshnik.
Tüm bu olayların başladığı dönemde
Lugansk İl Devlet Televizyon ve Radyo Yayın Kurumu’nun genel müdürüydüm.
Yine TV prodüksiyonu ile uğraşıyordum.
Ukrayna’nın doğusunda “Avrupa Birliği’ne katılmak için
biz hepimiz canımızı feda ederiz” diyen neredeyse hiç kimse yoktu.
Yani aslında bu tür fikirler yoktu, buna gerek de yoktu zaten.
İşte her şeyin batı araştırmalarına dayandığı
bir beklenti, sözün özünü söylemek gerekirse, nihayet Ukraynalıların en başından beri
Avrupa’da olmayı bekledikleri, buna can attıkları yönündeki istekleri; hayır, böyle bir şey yoktu.
Başlangıçta Maidan Avrupa entegrasyonundan yanaydı.
Aslında milliyetçiler neredeyse anında orada ortaya çıktı.
Rusça konuşan nüfusa karşı sloganlar atılmaya başladı.
“Ukrayna Ukraynalılarındır!”
“Ukrayna her şeyden önce gelir!”
- Ukrayna - Her şeyden önce gelir
Shukhevich - Ukrayna’nın kahramanları!
Yani, onlar en başında devrim planlıyorlardı.
En başında iktidarı devirmeye hazırlanıyorlardı.
Milliyetçi örgütlerin yöneticileri ve sıradan üyeleri,
protestolar Kiev’i sarsmadan çok daha önce
şiddet içeren sokak eylemlerine hazırlandıklarını itiraf ediyorlar.
Ben erkek kardeşimle 16 yaşındayken
“Ukrayna Vatanseverleri” milliyetçi örgütüne katıldık.
O zamanlar öyle adlandırılıyordu.
16 yaşından beri
erkek kardeşimle aktif olarak Ukrayna yanlısı milliyetçi faaliyetlerine başladık.
Biz Ukrayna tarihi ve kültürü ile daha çok ilgilenmeye başladık
Ukraynacayı öğrenmeye başladık ve aynı şekilde antrenman yapıyorduk.
Bu taktik, bıçaklı dövüş, her türlü silah kullanma çalışmaları ve benzeri şeylerdi.
İşte 16 yaşından, yani 2011 yılından beri
biz aktif bir şekilde askeri eylem veya sokak çatışmaları için hazırlanıyorduk.
Devrim! Devrim!
Yaşasın kahramanlar! Yaşasın millet!
Düşmanlara ölüm! Yaşasın millet!
Ben, “Ukrayna Ulusal Birliği” önderiydim ve bizim amaçlarımızdan biri
Yanukovich rejimini devirmek ve Ukrayna’yı Batı’ya yönlendirmekti.
Çünkü Rusya düşmanımız,
Avrupa ise dostumuzdu.
Çünkü biz en başından beri Rusya yanlısı iktidara karşıyı durmayı kararlaştırmıştık.
- Moskova hiçbir zaman bizim stratejik ortağımız olmadı.
- Aksine her zaman bizim stratejik düşmanımızdı.
Parçalayın, koparın prangaları.
Düşmenin kanını akıtarak siz, kavuşursunuz özgürlüğünüze ancak!
Buyruklar sabit kalacaktır!
İsyancı harekatımız daha yeni başladı. Doğru mu?
Evet!
Yaşasın millet!
Düşmanlara ölüm! Yaşasın millet!
Ukrayna düşmanlarına ölüm!
Bunu kabul eden, bu harekatın lokomotifi haline gelen Batı yanlısı sadece belli bir kesim vardı.
İşte onlar tüm bu protestoların temelini oluşturdular.
Dolayısıyla Doğu’daki, özellikle de Donbass’taki bu duygular, üzgünüm, bizi aldattı.
Bizim sesimizi duymadılar.
Bizim görüşümüz şimdi kimsenin ilgisini çekmiyor.
İşte biz, 50 000 kişi burada, başkentte toplandık, Maidan’da toplandık
dörtnala koşturarak yaşamın kurallarını belirleriz
Nereye gideceğimizi belirleriz, kahramanlarımız kim, kim… tarihimiz nerede, hepsini belirleriz.
İşte tüm bunlar tabii ki insanın çok gücüne gidiyor.
Ukrayna! Ukrayna Ukraynalılarındır!
Yaşasın millet!
Şu aşağılık Moskofları şişleyelim!
Halkı bölen çelişkiler mevcuttu.
Politikacılar mutlu bir ülke inşa etmek için ortak bir nokta bulmak yerine
sürekli olarak bu tür karmaşalar çıkarıyorlardı.
Yani, Ukrayna’nın güneydoğusu daha endüstriyel bir bölgedir, Rusya ile çok sıkı sanayi ilişkileri var.
Kültürlü, tarih bilgili, mantaliteli insanlar Rusça konuşuyorlardı.
Yani, para kazanıyorduk, biz kömür çıkarıyor, metal eritiyorduk.
Parayı bizim kazandığımızı ve onu harcamaya hakkımızın olduğunu kanıtlamaya çalışarak
Ukrayna bütçesinden kendi payımıza düşeni almaya çabalıyorduk.
Batı Ukrayna’nın değil, bizim hakkımız bu paralar… Alnımızın teriyle kazanıyoruz .
Kiev’de iktidarı destekleyen bir miting daha yapıldı, o zaman onu Maidan karşıtı diye adlandırdılar.
O mitinge hem kamu sektörü çalışanları hem de kendi özgür iradesi ile sıradan insanlar katıldı.
O insanlar Avrupa’ya entegrasyona karşılardı ve onlar bunu dile getirmek istiyorlardı.
O zamanlar bunun başka bir yöntemi yoktu, yani onlar Kiev’e Maidan karşıtı mitinge katılmaya gittiler.
İnsanlar şöyle diyordu: “Arkadaşlar, hadi diyelim sanayi çöktü. Sizi Avrupa’ya kimse almayacak,
işsizlik olacak, fakirleşeceğiz, savaş çıkacak, durmanız gerek.
Hadi ya… bu gidişin sonu hiç iyi değil, koşar adımlarla savaşa doğru gidiyorsunuz.”
Eğer başlarda insanlar Maidan ve Maidan karşıtı mitinglerde bir şekilde aralarında konuşmaya
birbirlerini bir şeyler konusunda ikna etmeye, fikrinden caydırmaya çalışsalar da,
belli bir zaman sonrasında sivil kargaşanın tırmanması öyle bir boyuta ulaştı ki,
onlar birbirlerini dövmeye ve esir almaya başladılar.
Donetskli i....!
Alın size para!
Para falan yok size!
Milleti, halkı arsız bir biçimde birbirlerine düşürüyorlardı.
Herkesi birbirine düşürmeyi becerebildiler. Hem de sırasıyla herkes birbirine kaş altından,
sonra da nişangahtan baktı.
Defolsun çete! Defolsun çete!
Yani, sadece polisle bir karşı karşıya gelme değil, aynı zamanda
farklı siyasi görüşlerin temsilcileri arasında da bir karşı durmaydı.
Palavracılar!
- Yo, yo, yo, öldürmeyin onu! - Hayır, öldürmeyeceğiz.
Siz en iyisi bu yönde gidiniz.
Nereye bırakalım şu aşağılık haini, nereye bırakalım şu ****.
Biz Amerikan halkı adına sizlere destek olduğumuzu ifade etmek için buradayız.
Özgür dünya yanınızdadır! Amerika yanınızdadır! Ben yanınızdayım!
Batılı politikacıların, büyükelçilerin, Batı devletleri önderlerinin Maidan’ı desteklediğini herkes gördü.
Yanukovich’e baskı yapılıyordu, güç kullanmaması talep ediliyordu.
Aslına bakılırsa, olayların daha da tırmanmasına yol açan da buydu
çünkü protestocular cezadan muaf tutulduklarını ve Batı’nın desteğini aldıklarını hissettiler.
İşte bu barışçıl bir protesto olmaktan çok uzaktı, çünkü sadece molotof kokteylleri
kullanılmakla kalmadı, aynı zamanda bu savaşçıların her biri için sopalar, zincirler hazırlandı
artı bir de traktör getirildi.
yani onlar polisleri kasıtlı olarak çatışmanın içine sokuyorlardı.
Gün boyunca Kiev’den protestocularla iç güvenlik birlikleri arasındaki ve
ardından “Berkut”la (Kaya Kartalı) yaşanan çatışmalarla ilgili yayınları izliyordum ve
ve o anda savaş olacağını ben zaten anlamıştım.
Yani ben akşamleyin eşime savaş çıkacağını, bir şeyler yapmamız gerektiğini söyledim.
Her defasında protesto eylemlerinin gücü azaldığında, insanlar Maidan’dan dağılmaya başlıyor
sıradaki diğer provokasyonlar ortaya çıkıyordu.
Her şeyin körüklendiği izlenimini vardı, üstüne üstlük her iki taraf için de aynı şey geçerliydi.
Aralık sonunda ve Ocak başlarında, yeni yıl civarında Maidan’daki insan sayısı artık çok azalmıştı
çünkü onlar protestonun tıkandığını düşünüyorlardı.
Bunun sadece bir karşı durma, devamında herhangi bir hareketlenmenin olmayacağını düşünüyorlardı.
İşte o zaman Hrushevskyi’de (Kiev’de bir sokak) çatışmalar başladı.
Hrushevskyi sokağındaki eylemlere ben de katıldım, aslında, işte…
Barikatlarda ben de vardım, orada öyle duruyorduk,
yani sanki Berkut’la çarpışıyorduk. Bir de orada benim yanımda bu insanlardan yeterince fazlaydı.
Milliyetçi Birlik’ten birçok insan katıldı bize
ayrıca oraya Kharkov’dan gelen arkadaşlar da Kiev’e akın ettiler.
İşte bizler oraya ilk varanlarız, nasıl desek, sonra da ilk çatışmalar yaşandı.
Maidan’ın radikalleşmesi hızla ilerliyor.
Kiev’in merkezinde her yerde barikatlar kurulmuş.
Maidan’in meşru müdafaa eylemcileri devlet kurumlarının binalarını ele geçirip kontrolünü sağlıyor.
Artık halkla polis arasında sadece arbede ve karşı karşıya gelme değil, şehir sokaklarında
en gerçeğinden bir çatışma yaşanıyor.
Demir sopalar, ev yapımı coplar, taşlar ve içleri yanıcı karışımlarla doldurulmuş çok sayıda
molotof kokteyli kullanılmaya başlıyor.
“Bizim köle olmadığımızı artık anlamışlardır ve
işledikleri suçlardan dolayı bedel ödeme zamanı gelmiştir.
Şimdi burada bir zafer kazandık.
Bugün işgalciler savaştan nasiplerini aldılar. Biz en iyisi bugün takviye kuvvetlerini bekleyelim
Ukrayna’nın dört bir yanından herkes buraya akın ediyor.”
Maidan alanına geri dönelim
orada bizi yakalayamazlar; orada şeytan bile bizi yakalayamaz.
Daha sonra Dnepropetrovsk, Lvov, Krivoy Rog, Ternopol’dan kardeşlerimizle birleşip
yarım kalan işimizi tamamlarız.
Gazeteci Ruslan Kotsaba 2014 yılında Maidan’la ilgili olayları gün ışığına çıkarmıştır.
Kiev’in merkezinde o dönemde neler yaşandığını kendi gözleriyle görmüştü
ve halihazırda Maidan’daki insanların dağılmaması
ve yatıştırılmaması konusunda kimin ve neden ilgilendiğini anlamaya çalışıyor.
Burada, anladığımız kadarıyla, finanse edilmiş insanlar var
ve onlar hiç de kendi paraları için gelmiş gibi gözükmüyorlar.
Oligarklardan biri otobüs parasını ödemiş
birisi onları beslemiş, birisi onlara sözde harcırah vermiş, doğru mu?
Biz harcırah için “sandviç parası” ifadesini kullandık.
İnsanlar aylarca burada yaşadılar.
Tüm bunları yapmak oldukça ciddi paralar gerektirdiğinden,
insanların kendileri bunu organize edemezlerdi.
Tabii ki, orta ölçekli işletmelerin temsilcileri yeterince fazla para vermişlerdir
oradaki Porosheko gibisinden oligarklar da yine bu konularda yardımcı olmuşlardır.
Biz kendi hayalimize sadece bir adım yaklaşabildik.
Biz Ukrayna’da yeni cumhurbaşkanı olduğunda zafer kazanmış olacağız!
Öyle mi, değil mi?
Evet!
Poroshenko birçok defa Maidan’da bulunmuştur.
Poroshenko ta o zamanlar ülkeye yeni cumhurbaşkanı gerektiğini söylüyordu
ama o kendini mi, yoksa başka birini mi kastediyordu, ben… ben bilmiyorum.
“Yaşasın Ukrayna!”
Aleksandr Khodakovsky o zamanlar Ukrayna Güvenlik Servisi “Alfa” Ekibi
Donetsk Müdürlüğü’nün yöneticilerinden biriydi.
O, düzenli olarak Kiev’de iş seyahatlerinde bulunmaktaydı ve protestoların sardığı
sokaklardaki durumun çok iyi farkındaydı.
2014 yılının Şubat ayında Maidan’daki durum ciddi şekilde ciddi şekilde tırmanmıştı.
Bu operasyon başladığında onlar artık
Merkez Ukrayna’yı ve Batı Ukrayna’yı ele geçirmişlerdi.
Ukrayna Güvenlik Servisi, İçişleri Bakanlığı müdürlükleri de
dahil olmak üzere her türlü çok sayıda kurum.
Silah depolarına zorla girdiklerinde, o dönem için çok iyi sayılan yivli ateşli silahlara sahip oldular.
Bu silahların bir kısmı şüphesiz Maidan’a da iletilmiştir.
Artı, bir de epeyce av silahları vardı orada, yani ateş edecek bir şeyleri vardı.
Bu mutlak bir sorun değildi. Bu yüzden de tabii ki oradan…
çılgına dönmüş gibiydiler ve üzerlerinde sopa ve en iyi ihtimalle
biber gazı spreyleri dışında hiçbir şeyi olmayan insanlara ateş etmeye başladılar.
Her şey havai fişeklerle başladı
sonra ise bir takım garip aletler yapmaya başladılar.
Başka silahlar da gördüm, aslında insanlar onları da yanlarında getiriyordu
çünkü insanlar bize ateş ediyordu ve dolayısıyla bizim de bu tür şeylere ihtiyacımız vardı…
Herkes ciddi çatışmaların yaşanacağını anlıyordu
bu yüzden de gerçek silahlar vardı.
Maidan’da en kanlı üç gün 18, 19 ve 20 Şubat 2014 tarihleridir.
18 Şubat’ta atışma başladı. İster protestocu olsun, isterse de asayiş kuvvetleri
her iki tarafta da insanlar ölüyordu.
20’sinde ise kan gövdeyi götürdü, bir katliam yaşandı sanki!
Onlarca insan öldü, yüzlercesi yaralandı.
20 Şubat’ta protestocular asayiş kuvvetlerine ateşli silahlarla ateş açarak birkaç kişiyi öldürdü.
“Berkut” iç güvenlik birlikleri karşılık vererek geri çekilmeye başladı.
Ayrıca birkaç protestocuyu da öldürdü.
Ardından kimliği belirsiz kişiler onlarca kişiyi kurşuna dizdi. Kim oldukları hala bilinmiyor.
Burada gerçekte ne olduğuna dair gerçeği asla bilemeyeceğiz.
Ama kardeş katliamı yaşandığı bir gerçektir.
Diyelim ki Ukraynalı insanlarımız Ukrayna halkına saldırırken
yani bir tarafta Euromaidan, diğer tarafta ise Maidan karşıtı vardı.
Bunu yaparken de kamu düzenini bozdular. Çünkü anlaşıldığı üzere her iki taraf da silahlıydı.
İşte artık yarı resmi olarak Ukrayna’nın vasisi olarak kabul edilen Amerikan hükümetinin
bu tür çatışmalarda ne kadar sert davrandığını da gördük. Ukrayna’nın denizaşırı vasisi.
Hatırlarsınız, Amerikan Kongre Binası’na saldıran son ferde kadar, onların hepsi şu anda…
onların hepsi uzun hapis cezaları tehdidi ile karşı karşıya. Ya burada?
Yaşıyorum, yaşıyorum.
Sasha, hadi gidelim!
Serum setlerine ihtiyacımız var!
Gitme, gitme, çalışmamız gerek!
Bıçak! Bıçak, serum setleri!
Doğrusunu söylemek gerekirse
tüm bu olayların ciddi kutuplaşmaya yol açabileceğini tahmin ediyordum
Büyük olasılıkla bir iç savaş çıkacağını tahmin ediyordum, çünkü ilk kan döküldüğünde…
Bu işin sonunun böyle olmayacağı belli oldu. Silah kullanmaya başladıklarında.
O zamanlar cephe hatlarının nerede olacağı belli değildi.
Askeri operasyonların nerede gerçekleşeceği.
Kiev’de mi, Batı Ukrayna’da mı, yoksa doğuda mı?
Her şey konjonktüre ve üst kademelerdekilerin nasıl anlaşacaklarına bağlıydı.
Kiev’in merkezinde yaşanan kanlı olayların ardından Yanukovich muhalefete taviz verdi
onlarla bir anlaşma imzaladı, ancak kimse bu anlaşmaya uymaya yanaşmadı.
Üstelik hayatından endişe duyan Yanukovich ülkeden kaçtı.
Maidan iktidara gelir gelmez onların yaptıkları ilk şey
Rus dilinin özel statüsüne ilişkin yasayı yürürlükten kaldırmak oldu.
Bu durum tüm güneydoğuyu sarstı.
Genellikle o kadar basit, sıradan şeyler talep ettik ki
bize Ukrayna dilinin ana dilimiz olduğunu söylemeyin.
Ukraynaca Donbass’ta hiçbir zaman ana dili olmadı.
Yani, nüfusun yüzde 90 küsürü yalnızca Rusça konuşuyordu
bazıları kuzeydeki köylerde bir şekilde Ukrayna dilini yaymaya çalışıyordu
orada Ukraynaca ve Rusça karışımı ortaya karışık bir dil konuşuluyordu
saf bir Ukraynaca ne Lugansk’ya ne de Donetsk’te aslında hiçbir zaman.
Biz Rusça konuşmak istiyoruz.
Biz komşularımızla normal ilişkiler kurmak istiyoruz.
Yani biz rahatça Rostov’a, Voronezh’e, Belgorod’a gitmek istiyoruz. Uzun bir sınırımız vardı.
Sonrasında Kiev’de kaderimizi artık bizsiz belirlediklerini anladığımızda
Avrupa yolunu tuttuklarını söylediler. Gümrük birliğine ihtiyacımız yok,
bu Rusya’ya ihtiyacımız yok.
Biz şatafat istiyoruz, Avrupa Birliği’ne katılmak istiyoruz.
İşte bu olaylar Kiev’de yaşandığında, tabii ki, öfkelendik, çok öfkelendik.
Kharkov bir Rus şehridir!
Hepimiz birimiz, birimiz hepimiz için!
Sadece insanlar Kiev’deki yeni iktidarı tanımıyordu
halk tabandan kendi kendini örgütlemeye başladı
ve güneydoğuda Maidan’ın taktiklerini tekrarlamaya başladı.
Anlıyor musunuz, ben yönetimin ele geçirildiğini ilk olarak İvano-Frankivsk’teki evimde gördüm
yani bizim orada yönetimlere el koydular
askeri birimleri engellediler
onlar sözüm ona silahsız sivilleri öldürmek için Kiev’e gitmesinler diye gönderilen iç güvenlik birlikleri
Tüm bu olaylar bizim orada
Batı Ukrayna’da kışkırtıldı
ve Donbass’ta gelişen olaylar ise
nasıl söylesem, sadece…
bizi kopyalıyorlardı.
Batıda yapılanlar doğuda ancak birkaç ay sonra kopyalanıyordu.
Hepsi bu. Hepsi bu kadar.
Tek fark, orada elimizde Avrupa Birliği bayraklarıydı
aslında oranın mantalite özelliği böyledir. Oradakilerin ellerinde Rus bayrakları da vardı.
Kiev’de buna “Onur Devrimi” denildi
güneydoğuda ise bu durum darbe olarak değerlendirildi. Kimse yeni iktidarı tanımıyordu.
Bir yerlerde insanlar silaha sarıldı, bir yerlerde mitinglere katıldılar.
Aferin!
Rusya! Rusya! Rusya!
Halkın Maidan’daki meydana geldiğini ve halkın burada karar verdiğini söylemekten hoşlanıyorlardı.
Dediğim gibi, bölgelerde de kararı halk veriyordu.
Biz de halkız ve biz de karar verdik. Sizi tanımamaya karar verdik, çünkü siz suçlusunuz.
Dahası silahlı, kanın gövdeyi götürdüğü, cinayetlerin vs. suçların işlendiği,
anayasaya aykırı bir hükümet darbesi gerçekleştirdiniz.
Keza Yanukovich diye birinin bir yerlere kaçması da hiç mi hiç olup biteni değiştirmiyor.
Rusça konuşan Güneydoğu Ukrayna darbenin sonuçlarını kabul etmeyi reddetti.
İnsanlar Ukrayna’nın en büyük şehirlerinde sokaklara çıktı, Kharkov ve Odessa’da,
Mariupol ve Zaporizhzhye’de mitingler yaptılar.
Toplu protesto gösterileri Kırım Özerk Cumhuriyeti’ni sardı
referandumda Kırımlıların mutlak çoğunluğu Ukrayna’dan ayrılma lehine oy kullandı.
Artık 2014 yılının Mart ayında Kırım yeniden Rusya’ya birleşti.
Aslına bakacak olursak, Kırım’ın kan dökülmeyen tek bölge olduğu anlaşılmaktadır.
Bu olayların meydana geldiği her yerde federalleşme ile ilgili Rusya yanlısı
her harekat bastırıldı, anlaşılan Donbass dışında.
Kharkov’da, Zaporozhye’de, Dnepropetrovsk’ta, Odessa’da, her yerde.
Yine de iktidar bunun için sağcı radikalleri ve milliyetçileri kullandı.
Rusya yanlısı duygular özel bir zalimlikle bastırılıyor.
2 Mayıs’ta Odessa’da aşırı sağcı aktivistler “Birleşik Ukrayna İçin” adlı yürüyüş düzenliyor.
Yürüyüş kanlı bir şekilde sona eriyor.
2 Mayıs’ta Odessa’da yürüyüş olacağını öğrendiğimizde
yani, herkesin orada neler yaşanacağını bildiğini anlamak gerekir.
Diyelim ki, biz orada işlerin çok kızışacağını anladık.
Yani, çünkü Kharkovlu tüm aşırı sağ gruplar geliyordu.
Bir de sadece futbol izlemek için değil!
Oraya, Odessa’nın aşırı sağına Maidan karşıtı ve
sözde bölücü Rus sempatizanlarıyla mücadele etmesine yardım etmek için geliyorlardı.
Milliyetçiler, Kulikovo meydanındaki Rus yanlısı eylemcilerin çadır kampını yerle bir etti.
Yakındaki Sendika Binası’na sığınanları avlıyorlar.
O gençlere burada giriş olduğunu söylemek gerek.
Arkadaşlar, yapmayın! O kadına dokunmayın.
Binayı ateşe veriyorlar.
Radikaller alevlerden kurtulmak için pencerelerden atlayan insanların işini beyzbol sopalarıyla bitiriyor.
48 kişi öldü ve yaklaşık üç yüz kişi de yaralandı.
Şehirde aslında bir çatışmanın ötesinde aslında bir yakma, evet
bir toplu katliam gerçekleşiyor. Yani, bir idari bina ateşe verildi.
İnsanlar bu binanın etrafında dolaşıyor, yivli silahlarla ateş ediyor,
molotof kokteylleri, el yapımı patlayıcılar yağdırıyorlar.
Kolluk kuvvetleri ise orada öylece duruyor,
yarım saatten daha fazla bir süredir seyirci kalıyorlar.
Aslında, kayıtsızca, ama doğrudan kendi görevlerini yerine getirmiyorlar.
İnsanın aklına şu soru geliyor, neden?
Yani, çünkü emir gelmiyor ya da tam tersi bir emir aldıkları için.
Bu olaylara müdahale etmemeleri gerektiği konusunda emir almışlar.
Kim böyle bir emir verebilir ki?
Burada insanların bariz bir şekilde öldürüldüğünü herkes anlıyordu.
Evet, yani, orada bu hayatları umursamamışlar
ve bunu yapanlar da hazırlıklı kesimlerdir
yani radikal insanlardır ki, onlar, bilirsiniz, bir insan en azından, çok da zorunlu değil,
bazen fiziksel anlamda güçlü olmalıdır, evet.
O öldürmeye hazır olmalıdır. O işbu bu sınırı geçmelidir.
Orada bunlara hazır olan insanlar vardı. Onlar insanları köşeye sıkıştırmaya, ateşe vermeye
kapatmaya hazırdı. Evet, yani, bu insanlara ne olacağı umurlarında değildi.
Ben, 2 Mayıs 2014 tarihinde Odessa’da sağcı radikal grupların Ukrayna Güvenlik Servisi’nin
bilgisi olmadan bağımsız hareket ettiğine asla inanmam.
Ve ben eminim, onların eylemleri net bir biçimde yönlendiriliyordu.
Gözetim, denetim Ukrayna Güvenlik Servisi ve oranın, yani Kiev’deki yönetimin elindeydi.
Ben bunun gerekli olduğu, bilinçli bir şekilde yapıldığı konusunda… Odessalı Rusya yanlısı
tutumları bastırmak için, sözün özünü söylemek gerekirse, hatta kanlarında boğmak için.
Bu her ne kadar da züppece seslense de…
Tüm güneydoğu kesimine Kiev iktidarına kin beslemesi yüzünden
ne ile karşılaşacaklarını göstermek gerekirdi.
Bu, gerçekten de, insanların diri diri yakıldığı bir cezalandırma operasyonuydu.
Şu slogan: “Yaşasın Ukrayna.” Sadece, anlıyor musunuz, ağlamak ve şunu sormam istiyorum:
Böyle bir Ukrayna kine lazım? İşte, böyle, insanların yakıldığı ve “Yaşasın Ukrayna” denildiği.
Akşamleyin Odessa’dan haberler almaya başladığımızda, hatta önce inanmak istemedim.
Bu öylesine bir şoktu ki
üstelik insanların yakıldığı gerçeğinden bile daha çok sarstı…
asıl Ukrayna toplumunun tepkisi şaşırttı bizi.
Yani, şu görüntü gelsin gözünüzün önüne
ambulanslar henüz ölüleri ve yaralıları götürmemiş
yoldaşlar ise orada durmuş, milli marş söylüyor ve şöyle bağırıyorlar:
“Ukrayna! Ukrayna!”
“Düşmanlara ölüm!”
Odessa, sözün özünü söylemek gerekirse, Maidan destekçilerinin nasıl davrandığını
ve onların hiçbir yolu, yöntemi göz ardı etmediklerini gösterdi.
Benim görevim ise şuydu, ve şimdi buradan insanlara sesleniyorum, olan bitenin ciddiyetini
tam olarak anlamadığınızı söylüyorum.
Yarın da onlar gelir. Elbette onlar da gelecek ve bizi öldürecek.
Aleksandr Khodakovsky bu sırada “Alfa” özel birimindeki görevinden çoktan ayrılmıştı.
O, Donbass’ta kendini savunma birimleri oluşturmaya başlayan ilk kişilerden biridir.
Size şunu sormak istiyorum, Rusya’ya sempati duyuyor musunuz?
Evet!
Şimdi size şunu sormak istiyorum, Ukrayna’dan ayrılmak mı istiyorsunuz?
Evet!
Sormak istiyorum
Dostlarım, hanginiz bunun için canını feda etmeye hazır?
Biz! Evet!
Yani, bugün burada bulunanlar, muhtemelen, Donetsk toplumunun en iyi temsilcileridir.
Ben hazır olmadığımızı söylemiyorum
Güç toplamalıyız, belli bir kaynak biriktirmeliyiz, çünkü yarın bu radikallerle savaşmak zorunda kalacağız.
Ayrıca ilk binaların kontrolünü ele geçirdiğimiz zaman
halkımızla, insanlarla bir şekilde çalışmanın yollarını organize etmeliyiz
yarın onları neyin beklediğini anlamalarını sağlamaya çalıştım.
Şöyle ki…
biz burada Rusya yanlısı bir güç kurarsak hiç kimse huzur içinde rahat etmemize izin vermeyecek
hiç kimse kendimizi herhangi bir şekilde izole etmemize
Ukrayna’ya karşı çıkmamıza izin vermeyecek, bizi yıldırmaya çalışacaklar.
Bu yüzden, her halde, Donbass, artık kimsenin bizi duymayacağını anladığımızda
böylesine patlayıcı bir dalga haline geldi. Bu durumda, kimsenin bizi dinlemeyeceği ve
bizi silah yardımıyla sakinleştirmeye gelecekleri belli olduğunda şunlar konuşulmaya başlayacak
tabii ki, artık bir grup toplanmıştı, onlar da şöyle diyordu:
“Hiçbir şey umurumda değil. Evet, yani, ne olursa olsun evimizi koruyacağız.
Elimizden geldiği her şekilde evlerimizi savunacağız.”
Milisler davetsiz misafirler için yollara barikatlar kuruyor.
Görüyor musunuz, burası giriş, burası sınır.
Fiilen burası Donetsk Cumhuriyeti’nin sınırı.
Federatif bir cumhuriyetin. Bu bizim geleceğimiz, Donbass’ın geleceği.
Yeni iktidar, radikal Maidan eylemcilerinin yardımıyla Rusya yanlısı bölgeleri yatıştırmaya karar verdi.
Milliyetçiler ve aşırı sağcılar sadece resmi olarak askeri kamplarda eğitilmekle kalmadı
aynı zamanda silahlandırıldılar.
Ardından da ülkenin güneydoğusuna gönderildiler.
Bir noktada sağcı radikaller, sözün özünü söylemek gerekirse
Maidan’ın fethini onaylamak için harekete geçtiler.
herkes, yüzlerce insan, sözde Maidan hem silahlı kuvvetlere
hem de İçişleri Bakanlığı’na alınmaya başladılar.
Onlara silah verdiler, eğittiler.
Ordu ateş etmek istemedi
ancak orada hem silahlı kuvvetlerin hem de İçişleri Bakanlığı güçlerinin bünyesinde
sağcı radikaller de olduğu için, bu iş bir türlü durmadı.
Eğer Odessa’da milliyetçiler sopalar ve molotof kokteylleriyle silahlanmışken
artık bir hafta sonra Donbass’ta hafif silahlar ve bomba atarlarla silahlanmışlardı.
Mariupol’da da çatışmalar yaşanıyordu.
Bu radikal grupların üyeleri olayların bu şekilde gelişmesine zaten hazırlıklıydı.
İşte, bu yüzden de, savaş zamanı geldiğinde
Kırım, Donbass, Lugansk, Kharkov, Ukrayna’nın güneydoğusunda bu açıdan için zaten hazırlıklıydık.
Ne yapmamız ve nasıl hareket etmemiz gerektiği konusunda asgari bir anlayışa sahiptik.
Bu yüzden de, savaşın içine düşmek bir tesadüf eseri değil, biz kendimiz oraya yürüdük.
Planlı bir şekilde, her seferinde bir adım, her seferinde biraz, bir partizan grubu gibi.
Bu bir silahlı çetedir. Bu çetelerdir. Yani, yasallaştırılmış, para verilmiş,
kamuflaj verilmiş silah verilmiş ve şöyle demişler:
İşte bu kadar! Böyle gerekiyor! Gidin, ne isterseniz yapabilirsiniz.
Yağmalayabilirsiniz, ateş edebilirsiniz, öldürebilirsiniz.
Sizin asli göreviniz şu miting yapanların sadece orada olmaması.
Sizin göreviniz orada kontrolü ele geçirmek, işleri yoluna koymak ya da yağmalamak
bu topraklarda ne isterseniz yapabilirsiniz. Hiçbir ceza almayacaksınız, affedileceksiniz.”
Onlar da geldiler ve tüm bunları yaptılar.
Donbass’taki ilk kurbanlar asıl sağcı radikaller tarafından katledilmişlerdi.
Dahası, Balbasovka kasabasındaki karakolda bulunan üç kişinin
Maidan’daki polislerin öldürüldüğü tüfekle öldürülmüş olması ilginçti.
Olayın vukuundan sonra Ukrayna soruşturma makamları bir soruşturma yürütmüş
ve 20 Şubat’ta Maidan’da iki polisin bu tüfekle öldürüldüğünü tespit etmiştir.
Eskiden Ukrayna istihbaratında yüksek mevkide olan ve kısa süre önce ülkeyi terk eden Vasily Prozorov
Maidan liderlerinin iktidara gelir gelmez isyancı bölgelere karşı
güçlü bir operasyon planlamaya başladıklarını kanıtlayan belgeleri kaçırmayı başarmıştır.
Kimse güneydoğuda ikamet eden insanlarla pazarlık yapmayacaktı.
Ukrayna Güvenlik Servisi’nin hazırladığı belge,
Donbass’taki terörle mücadele operasyonlarının bazı özelliklerine ilişkin bir mektuptu.
Hatta sivil kayıpların olması gerektiği de önceden belirtiliyordu.
Dahası, bu sivil kayıplarının teröristlere, bölücülere canlı kalkan olacak şekilde sunulması
ve sanki kendileri bu yolu seçmiş gibi sunulması gerekirdi.
Yani, onların suçu bölücülerin bulunduğu bölgede oturmalarıdır.
Donetsk ve Lugansk bölgelerinde bu insanlarla konuşulacak bir şey yok.
Onlar, bir bakıma, orada toz, çamur gibiler.
Temsilciler - aşağılayıcı ifadeler: “Lug-kondomlar”, “Downbaşlar”; daha 2014 yılında ortaya atılmıştır.
Onlarla konuşacak hiçbir şey yok. Onları, bildiğin, doğrudan … … gerekir.
eskiden nasıl derlerdi, onları bir ahıra dolduracaksın. Hepsi bu kadar.
Biz, işte kazananlar, Kiev’deyiz, Maidan’dayız,
Avrupa değerlerinin destekçileriyiz. Bunlar ise madenci hödüklerdir, bir şey anladıkları yok.
Şimdi onları hemencecik ahıra süreriz.
Gerçekten baskındılar, iki ay sonra hepsini hapishane ranzalarına götürürüz görüşü hakimdi.
Donbass sakinlerinin tamamının Rus propagandasının kurbanı olduğu hikayesi
devlet düzeyinde konuşulmaya başladı.
Bu görüş özellikle Ukraynalı milliyetçi gönüllü taburlarının savaşçıları arasında
hala yaygınlığını koruyor.
Lugansk ve Donetsk bölgesinde yaşayan tüm yerel halkın beyni acayip, ilginç bir şekilde yıkanmıştır.
Diğer insanlar… beyinlerini yıkayamadıkları insanın hepsi Ukrayna’nın diğer bölgelerine taşınmışlardır.
Ama, sözün özünü söylemek gerekirse, onlar da biraz bölücülük kokuyor.
O zaman da öyle düşünüyorlardı, şimdi de öyle düşünüyorlar
O zaman da öyle düşünüyorlar düşünüyorlar
bir fikrimiz olamayacağı konusunda beynimiz yıkandı.
Yani, bize defolup Rusya’ya gitmemiz gerektiğini söylemeye başladılar.
Yani, atalarımın yeniden inşa ettiği, bu tesisleri kurdukları, Büyük Vatan Savaşı’nda
onlar için savaştığı, sonra da her şeyi yeniden onardığı bu topraklardan.
Orada, Batı Ukrayna’dan bazı yoldaşlar, Kharkov milliyetçileri
toprağımdan defolup gitmem gerektiğini söylemeye başladılar.
Kiev, Ukrayna’nın güneydoğusunda bir terörle mücadele operasyonunun başladığını duyuruyor.
Aynı zamanda ülkede seçim yarışı da hareketli bir döneme giriyor.
Devlet başkanlığının ana adayı Maidan liderlerinden Petro Poroshenko’dur.
Münazaralar sırasında, bölgelerdeki protestoları bastırmanın uzun sürmeyeceğini
doğrudan ifade ediyor.
Bir terörle mücadele operasyonu 2-3 ay süremez ve sürmeyecektir.
Birkaç saat sürmelidir ve öyle de olacaktır.
Ordu ilk başta savaşmak istemedi.
Gelen orduyu hepimiz kendimizden biri olarak kabul ettik.
Kendi evlatlarımız, kendi oğullarımız gibi. Yani onları bir şekilde besledik.
Ama tabii ki kafileleri insanlar durdurdu, geçişine engel oldu.
Tellerden uzak durun!
Ben, Ukrayna Silahlı Kuvvetleri’nin yüksek hareketli komando birliklerinin komutanı
Albay Aleksandr Nikolayevich Shvets.
Ukrayna tarihinde bir kez bile tek bir komando askeri nişan alıp kendi halkına ateş etmemiştir.
Aynı zamanda Ukrayna Silahlı Kuvvetleri askerleri, politikacılar tarafından başlatılan
askeri çatışmaya katılma konusunda yanıp tutuşmuyor.
Birçok asker işgal ettikleri mevzileri terk ediyor, teçhizatlarını ve silahlarını bırakıyor.
Bazıları milislerin tarafına geçiyor.
Yani, şahsen ben Lugansklıyım, anne babam Lugansk’tadır,
tüm akrabalarım, arkadaşların, tanıdıklarım orada.
Ayrıca, olup biten haberleri görünce hepimiz Maidan’a karşıydık.
Maidan, aslında, bütünüyle ve Yanukovich’in kaçmasından sonra ortaya çıkan iktidara karşıdır.
Bu, aslına bakılırsa, güç kullanarak yapılan bir iktidar darbesiydi.
İktidara yasadışı bir şekilde el konulmuştu.
Doğal olarak biz buna karşıydık.
Halkın iradesini desteklemek için milislerin içinde kalmaya karar verdim.
2 Mayıs’ta Slavyansk’ta kafileleri engelleyen insanlara ateş etmeye başladılar.
Başka bir deyişle, eğer insanlar daha önce silahlı kolları durdurmuş, hatta silahsızlandırmışlarsa
2 Mayıs’tan sonra artık kafileleri durdurmaya çalışmadılar,
çünkü onları öldürmek için ateş etmeye başladılar.
Sizler suçlusunuz.
Kimi vuruyorsun? Nereye ateş ediyorsun?
Suçlular! Rezalet!
Yere yat!
Bu bölgeyi yok ediyorlar. Baksana.
Çok geçmeden ordu yüksek yoğunluklu silahlı çatışmaya da girer.
Slavyansk şehri sakinleri ilk saldırıya uğrayanlar olur.
Ukrayna güvenlik güçleri, milisleri kasabadan çıkarma girişimlerinde sivil halk arasındaki
kayıpları hesaba katmıyor.
Yakın Ukrayna tarihinde ilk kez ağır toplar yerleşim bölgelerine ateş açıyor.
Baksana! Çek, çek, çek, oraya bak!
Peki bu kadar sivil halk neden acı çekiyor?
Kız 30 yaşında, kolunu kopardılar.
Bir delikanlı öldü, bak çiçeklere.
Peki ne için, soruyorum?
Onlar koltuk kavgası yapıyor, para kazanıyor ve acısını biz çekiyoruz.
Ne kadar devam edecek böyle? Uyuyamıyorsun, yine bu patırtı, gürültü.
Hah, yine atıyorlar.
Çok büyük bir patlamaydı, sarsıldım, koridora uçtum.
Yanımda yürüyen bir adam vardı, kafasından vurulmuştu ve bacağı kopmuştu.
Yanına yaklaşmaya korktum, çok kan vardı. Bilmiyorum, sonra duman çıktı.
Zaten onlar da çığlık atıyordu, çocuklar da çığlık atıyordu.
Korkunçtu. Pencerelerin camları kırılıyordu, kabus gibiydi.
Hükümetimizden 54 yıldır böyle bir tavır beklemiyordum.
2014 yılının Mayıs ayında Ukrayna hava kuvvetlerinin şehirleri bombalayacağını düşünmek çılgınlıktı.
Sahiden. Nasıl oturduğumuzu hatırlıyorum, hatta yanımızda askerler de oturuyordu
ateşli silahları kullanan grup.
Onlar sadece topçuydu, biz de orada oturmuş birlikte bir şeyler içiyorduk.
Konu açıldı ve birisi şöyle dedi;
“Ne oldu sana, aklını mı yitirdin? Nasıl yaparız, yani, bir bakıma
bu silahsız şehre nasıl ateş açabiliriz?”
İşte, neredeyse iki hafta sonra SU-25 Lugansk şehrini,
Lugansk İl Yönetim Binasını bombalıyor. Bu, çok, manidar bir andı.
Yaylım ateşi mi açtı yoksa?
Canavar.
Evet, yani, ilk başta kimse inanmadı.
İnsanlar, hatta onun füzeleri ateşlediğini görenler bile şöyle dedi;
“Baksana ne yaptı!” “Bu ne ya, neler oluyor?”
Nihayet, bundan sonra, doğrudan Yönetim Binasına, bu parka füze geldiğinde
insanlar durumun biraz farkına vardı.
İşte bu taarruz uçağı bu meydanın üzerinden uçtuğunda bizim orada ağaçlar devrilmeye başladı
yani, büyük miktarda yapraklar, düşen ağaçlar ve İl Yönetim Binasında kocaman bir delik,
demek ki, sadece bir, çalışma odalarından birine isabet etti
oradan dumanlar çıkmaya başladı
Gümbürtü kesinlikle gök gürültüsü gibiydi.
Sonra ise, ne olup bittiğini gördüm. Oraya koştuk, evet, böyle bir şey yaşandı.
Yönetim Binası önünde, bu gerçekti, bir kan gölü içinde yatan insanlar vardı
bazıları hala hayattaydı ve yardım edilmesini bekliyordu.
Arkadaşlar, yardım edin!
Lütfen o çantayı ve poşeti getirin.
7 Haziran 2014 tarihinde Kiev’de Poroshenko resmi olarak görevine başladı.
Barış başkanı olacağını vaat ederek iktidara gelen adam
gerçekte bir savaş başkanına dönüştü.
Poroshenko kendisini barışın başkanı olarak tanıtmıştı
ve sonra Ukrayna’nın kanlı başkanı olduğu anlaşıldı.
Savaşı durduracağı umuduyla seçildi.
Ancak o, tam tersine, çatışmayı güç kullanarak çözmeye karar verdi.
Poroshenko ve tüm yeni Maidan iktidarının savaşı durdurmak için pek çok şansı vardı.
Ancak her seferinde bu yoldan, tam olarak askeri çatışma yönünden dönmeyi seçtiler.
Sanya! Ne oldu?
Şimdi kaç füzeyi ateşleyeceğiz? En uygunu 1107
Topçular, ateş etmeye hazırlanın!
Hazır! Nişan al! Ateş!
- Nerede? - Burada!
- Hepsi içeride, dedim! - Sokaktan çekilin!
Sasha, sokaktan çekil!
Nereye saklanmalı?
- Hiçbir yere! Neler olduğunu görüyorsunuz!
Nişan al!
Siper al!
Ateş ediyorlar, kahretsin!
- İtfaiyeciler nerede? - Kaç tane yangın olduğunu görüyorsunuz.
Burada yaşayan insanlar var, çocuklar var. Burası boş bir şehir değil!
Bir buçuk yaşında çocuklar var. Ne yapıyorsunuz siz?
Sizler canavarsınız, insan değil, canavarlar!
Barışa ihtiyacımız var!
Ne yapıyorsun?
Siviller ölüyor, insanlar ölüyor, gençler ölüyor, her iki taraftan da.
Siz kodamanlar, aklınızı başınıza alın!